Nu de eerste echte hittegolf van het jaar een feit is, en iedereen het continu over het weer heeft, valt het wederom op hoe bizar groot de verschillen zijn tussen de bevindingen van diverse wetenschappers en experts. Natuurlijk zoekt men die onderzoeken erbij die hun mening ondersteunen. Als je maar lang en hard genoeg zoekt, is er altijd wel een onderzoek te vinden wat jouw mening onderbouwt. Het is dan ook zo oud als de weg naar Kralingen om te “cherrypicken”. Het is zelfs nog wel begrijpelijk dat men met een hardgrondig “Zie je wel! Hier is het bewijs!” probeert om die mening dan als waarheid te verkopen.
Waar het echter misgaat is wanneer onderzoeken en wetenschappelijke conclusies die niet het gewenste narratief ondersteunen per direct worden afgewezen. Dat is dan “niet waar”, want er is immers een onderzoek wat het narratief dat tot waarheid is gebombardeerd steunt, dus is de rest per definitie niet waar.
Wat ook een probleem is: Wetenschap is politiek geworden. Nog veel meer dan vroeger. Elke zichzelf serieus nemende politieke partij heeft een onderzoeksbureau. Waar men vroeger de rapporten waarvan de conclusie afweek van het partijprogramma nog gewoon door de shredder haalde, stuurt men tegenwoordig actief op uitkomsten. Er wordt flink betaald voor onderzoeken waar X of Y uit moet komen en de onderzoekers weten dan ook dondersgoed dat wanneer de uitkomst Z zou zijn, dat dit een probleem zou opleveren. De politiek “koopt” dus een bepaalde uitkomst.
De wetenschap staat onder druk om het narratief te steunen en wetenschappers die dit niet doen, merken steeds meer dat zij persona non grata worden, subsidies opdrogen en ze worden buitengesloten uit de veelal politiek linkse kliek. Media en het publiek schromen ook niet om hen publiekelijk aan de schandpaal te nagelen.
Zie bijvoorbeeld de verschillen tussen de visies van Jan van de Beek en Leo Lucassen als het over migratie gaat. Het maakt niet uit waar van de Beek mee komt, hoe goed hij het onderbouwt en hoeveel cijfers hij aanlevert. Het past niet bij het gangbare narratief dat “migratie goed is, een verrijking, want we vergrijzen” dus van de Beek is weggezet als een extreemrechtse charlatan die niets weet.
Daar tegenover staat dan historicus Lucassen die geen enkel punt van kritiek accepteert als het over zijn stokpaardje gaat. Migratie is de heilige graal voor die man en hij zal elk cijfer net zo lang verdraaien en buigen tot hij gelijk heeft: Alleen zijn waarheid is de absolute waarheid. De fitties die op X hierover aangevoerd worden door hem, zijn schaamteloos en wetenschapper onwaardig.
Wie het werk van de heren met een objectieve blik leest, merkt bij beiden wat zaken op die problematisch zijn. Zo zijn bij van de Beek niet alle cijfers verifieerbaar omdat toegang tot de juiste CBS-data mist, al is niet helemaal duidelijk of dat zijn schuld is of van het CBS. Alsnog zijn sommige kostenberekeningen niet volledig transparant. Ook zouden peer-reviews ontbreken, maar wanneer je onderzoek doet naar een gevoelig onderwerp en je conclusies wijken af van wat gangbaar is, dan worden deze ook gewoon geweigerd. De meningen van “collegae” als Lucassen staan immers haaks op wat van de Beek concludeert.
Dat is dan ook meteen het grootste probleem met de standpunten van Lucassen: Hij lijkt vooral een te positieve mening te verkondigen die zelden sterk wordt onderbouwd en stelt zich vijandig op bij tegenspraak. Econoom Hans Roodenburg bekritiseerde hem omdat hij immigratie overdreven positief zou presenteren, zonder de nadelen en kosten volledig mee te wegen.
Vroeger zouden mensen als van de Beek en Lucassen in debat gaan en elkaar peer reviewen. Tegenwoordig is hier geen enkele ruimte voor want Lucassen weigert van zijn narratief af te wijken en staat niet open voor afwijkende onderzoeken.
De media heeft natuurlijk ook een kwalijke rol in dergelijke mechanismen. Van een journalist die verder anoniem wenst te blijven vernamen wij dat op zijn redactie een soort “narratief van de week” werd gebezigd. Na bijna twee jaar lang een eenzijdig narratief op Covid te hebben moeten pushen, werd de focus weer verlegd op het klimaat. Toen hij een stuk schreef over de succesvolle strijd tegen luchtvervuiling, dat de schonere atmosfeer tot gevolg had dat er minder deeltjes in de lucht zijn en dat daardoor minder bewolking en dus meer warmte door zonlicht optreedt, werd dit niet gepubliceerd door zijn krant. Gedesillusioneerd verliet hij de redactie. Het vele bewijs deed niet ter zake: De conclusie paste niet bij de boodschap die de Europese politiek wenst uit te zenden.
Het betreffende onderzoek is toch nog wel naar buiten gekomen en deze week nog maar eens van stal gehaald, maar natuurlijk bestrijden media als de NOS dit met een bombarie aan extreme code rood-berichten die er haaks op staan. Het narratief is nu eenmaal dat alle ellende door klimaatverandering komt en die klimaatverandering wordt volledig aan fossiele brandstoffen toegeschreven.
Het is een feit dat het klimaat verandert en dat het gebruik van fossiele brandstoffen hier een rol in speelt. Het is echter een fabel dat het de enige reden is en dat een klimaatneutraal Europa dit kan oplossen. Europa is momenteel verantwoordelijk voor slechts 6 a 7% van de totale uitstoot volgens Emissions Database for Global Atmospheric Research (EDGAR) op basis van klimaatmodellen en emissiedata. India stoot 8% uit, de VS stoten 11% uit en China zelfs 30%! Elk van deze landen stoot in zijn eentje dus meer uit dan heel Europa en gezamenlijk zijn zij verantwoordelijk voor de helft van alle uitstoot. Bij een klimaatneutraal Europa valt er dus 7% uitstoot weg. De modellen hebben berekend dat dit rond het jaar 2100 nog minder dan 0,1 °C opwarming scheelt.
Dat Europa dan toch vele miljarden wil uitgeven aan klimaatdoelen, is enerzijds vanuit een ietwat misplaatst schuldgevoel (ontwikkelingslanden wijzen erop dat de huidige CO2 levels door de industrialisatie van het Westen zijn veroorzaakt) en anderzijds natuurlijk, hoe kan het ook anders, een cynisch verdienmodel. Vergroening en verduurzaming is booming business.
Europa voerde bijvoorbeeld de Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM) in, een importheffing op vervuilende producten uit landen buiten de EU. Hierdoor dacht men China en de VS financieel te kunnen prikkelen om hún fabrieken te vergroenen, omdat hun producten anders te duur worden op de Europese markt. Alsof die zo bepalend is voor de economie van China of de VS? Bovendien kwamen de landen er via omwegen ook gewoon onderuit (denk aan het Chinese Temu wat zogenaamde warehouses opende in Europese landen als Hongarije en zodoende de heffingen ontliep). Dat Europa vervolgens jankte over de tariffs van Trump is dan behoorlijk hypocriet. De enige die meer (veel meer!) betaalt, is de Europese burger!
Daarnaast dacht men door strenge regels de ontwikkeling van nieuwe technologieën af te dwingen (waterstof, groene chemie, duurzamere zonnepanelen) zodat ze dat aan bijvoorbeeld India en China konden verkopen om de uitstoot te verlagen. Helaas voor de EU worden ze ook daarin links en rechts ingehaald door de Verenigde Arabische Emiraten, Israël maar vooral ook China, wat zich op allerlei gebieden razendsnel ontwikkelt. Het succes van Europees beleid valt of staat met de vraag of de standaarden worden overgenomen, maar wie zit er eigenlijk nog op Europa te wachten?
Het is daarom ook niet verwonderlijk dat de Europese Unie en als verlengde daarvan de Nederlandse regering, liever niet hebben dat burgers alle feiten kennen. Wij moeten immers het hele gelag betalen en we krijgen er niets voor terug. Alles wat de EU probeert om de grote vervuilers tot duurzaamheid te dwingen, ontploft in hun gezicht en de rekening ligt bij de burgers. Ondertussen wordt dit continent armer en armer door dit megalomane beleid, op klimaat maar ook op migratie, bemoeienissen met andermans oorlogen en de oneerlijke verdeling van lasten en voordelen tussen lidstaten.
De ontevredenheid groeit met de dag en de cohesie brokkelt in rap tempo af. Je vraagt je steeds vaker af wat er eerder zal gebeuren: Valt een grootmacht als Rusland of een schurkenstaat als Iran ons aan of stevenen we op een burgeroorlog af? Welk Europees land zal als eerste tot kalifaat worden uitgeroepen? Frankrijk, de UK of toch Nederland?
Met alles wat er onderhuids broeit, proberen EU en landelijke regeringen wanhopig om de touwtjes in handen te houden. Dus worden de gewenste narratieven nog harder gepusht en zullen media en politiek de wetenschap nog zwaarder onder druk zetten om het gewenste Europese beeld tot waarheid te onderbouwen. Alleen de burgers zijn niet allemaal achterlijk. Onder druk wordt alles vloeibaar. Hoe meer er gedwongen wordt, hoe meer verzet er komt. Mensen stellen steeds meer vragen bij hetgeen ze gevoerd wordt, eisen antwoorden en dus komen er ook steeds vaker onderzoeken naar buiten die het narratief tegenspreken. Alsof de wetenschap zich eindelijk gaat verzetten en weer terug naar de feiten wil. De waarheid zal ergens in het midden liggen. Daarom moeten we blijven vragen tot alle feiten boven tafel komen.
Helga.
Flick's Blog